پنج شنبه

امروز اتفاق بدی افتاد.

با پیام رفتیم بیرون. پیام با خودش یه کیسه آورد، سوغاتی بود برای من . دل تو دلم نبود که ببینم چیه. می گفت مال تو نیست! رفتیم سینما.پیام پیاده شد ، من رفتم ماشین رو پارک کنم. یه جایی که تابلوی پارک بان داشت پارک کردم

فکر میکنید که ماشین رو با جرثقیل بردند؟

نه!

 سوغاتی هامو چپوندم زیر صندلی.فقط از روی کنجکاوی دیدم که یکیش شبیه یه دامن بود که لبه ش تور قرمز با مزه ای بود. کاپشن پیام رو برداشتم و رفتم.

توی سینما خوش گذشت. من قبلا نیش و زنبور رو دیده بودم.هی خوابم می برد .وسط هاش دلم میخواست برم بیرون اما نمیشد که!

وقتی اومدیم بیرون ، پارک بانه بین همه اومد طرف ما که ماشین فلان مال شماست؟

گفتیم : آره ، چطور؟

لعنتی...شیشه ی ماشین رو شکسته بودند...در رو با دیلم تا کرده بودند. پخش ماشین ،عینک بابام، جزوه های دانشگاه و ژورنال هاکوپیان!!! رو برده بودند و از همه بدتر سوغاتی هام!!!!!!!!!!!!آخه این دیگه چه جور دزدی ای بود؟ جزوه ی من و ژورنال به چه درد طرف میخورد؟ انگار فقط هدف این بوده که یه سری چرت و پرت رو هم ببره که حرص من در بیاد.

دارم دق می کنم. به خاطر سوغاتی هایی که حتی ندیدمشون و جزوه ی دانشگاهم که یه عالمه کاغذ ماغذ بینش بود.

همش تقصیر خودم بود. من که این قدر همیشه محتاط بودم، طوری کیسه رو کردم زیر صندلی که احتمالا کسی دیده .

اینم از امروز!بعد از چند ماه خواستم یه روز عادی زندگی کنم...یه روز خوش باشم...که این جوری شد.

خیلی جالبه .من یکی از عزیزانم رو از دست دادم و تحمل کردم اما با از دست دادن کنار نیومدم. بازهم واسه اون چیزها از کوره در رفتم. آدم به خیلی چیزها وابسته است.

زنگ زدیم به 110. مامورشون هم مثل خود ما، به پارکبان ها شک کرده بود.به چند دلیل.

رفتیم کلانتری...دایره تجسس!!! بی خودی رفتیم. امید داشتن به پیدا کردن چیزی که حماقت محضه...اون هم یه دفتر و چند تا لباس...

می خواستم از بیمه استفاده کنم که اونم تلاش واهی بود...چون بیمه بدنه نداشتیم و اگر هم داشتیم باید تا بعد از انحصار وراثت صبر میکردیم.روی دیوار دایره ی تجسس نوشته یود: ان شاء الله پیدا می شود!!

بابت حماقتم از پیام خجالت می کشیدم اما اون خوب برخورد کرد.کلا اهل این نیست که یهو به آدم گیر بده و نق بزنه و...

تا ساعت 5 تقریبا علاف شدیم. من هم که مثلا قرار بود زود برگردم بریم شمال.

چند تا مسئله ذهنم رو خسته کرد. اینکه بگم من اون جا چیکار میکردم؟ اینکه چه برخوردی باهام میکنن؟ اینکه چه جوری باز به مامانم بگم که بی خبر با پیام رفتم بیرون، درحالیکه مامانم همیشه تاکید داره که خبر بدم که اگه گم و گور شدیم بدونه کجا دنبالم بگرده.بعد هم اینکه مامانم توقع نداره که تنهاش بذارم به خاطر کارای غیرضروری.

خلاصه اومدم خونه و جریان رو به مامانم گفتم. در حد تیم ملی غر زد .می گفت مهمتر از ماشین اینه که من نباید برم دم خونه ی پیامینا..وای ولش کن! سرم که درد میکنه ، یادآوری کنم بدتر میشم .غرمیزد که "دختر جون ، جون هر کی دوست داری بی خبر نرو جایی.........." یه کمی هم غرزد که چرا قبض ها رو قایم میکنم. آخه در ادامه ی قبض موبایلم ، قبض تلفن خونه هم اومده 210 تومن!!! خیلی شاکی شد از این مخارج الکی.

بعد با داداش بزرگه رفتیم دنبال شیشه که همه جا بسته بود.برخلاف تصورم ، اصلا نپرسید که اون جا چی کار میکردم. خیلی ریلکس گفت مواظب باش که صدمه ای به خودت وارد نشه یه وقت.بعد هم گفت شاید بیمه رو درست کنه و ...

خلاصه لوسم کردند!!!با این حال خیلی اعصابم خورده. 

حال نوشت:

جمعه صبح کلی حرص خوردم که چرا وقتی منتظر پلیس بودیم نرفتم یه نگاهی به اطراف بندازم بلکه جزوه ام رو پیدا کنم.به پیام گفتم گفت میره می بینه .جمعه نرفت .شنبه گفت رفته ! مسلما بعد از دو روز دیگه جزوه ی من و نوشته ها توی دستگاه بازیافت شهرداری بود. کاش دزدها می اومدند به آدم میگفتند که این ها رو دزدیدیم اگه می خوای پولشون رو بده بهت پس بدیم! من واقعا دلم واسه ی عینک یادگاری بابام و سوغاتی ها سوخت. فردا هم که امتحان دارم.جزوه ندارم.بچه که بودم توی نقاشی هام دزد ها یه تابلو بالای سرشون بود ، روش نوشته بود:"دزد"!

رفتیم شمال. اون جا هم که داستان خودش رو داره. انگار اون جا برای ما با ضور بابام تعریف شده . با خودم فکر میکردم که چه قدر زحمت اون جا رو کشید. کلا آدم ها همش دارن زحمت میکشند واسه یه چیزایی. با خودم فکر میکنم که چه قدر ماها با اون ها فرق داریم. دیگه هیچ کس از نسل ما عشق گل کاشتن و باغچه ساختن و ...نداره.(شاید هم به سن اون ها برسیم داشته باشیم!) ما از همه ی کارهای سخت فاکتور گرفتیم درحالیکه بابام همیشه همه ی  اون کارها رو بی سر و صدا انجام میداد و ما اصلا نمی فهمیدیم که چه کارهای سختی رو داره انجام میده ، تازه با اینکه سنش هم از ما خیلی بیشتر بود.یه شب رو اون جا گذروندیم.شمال خلوت خلوت بود. هیچ احمقی توی این شلوغ پلوغی تهران پا نمیشه بره شمال. البته ما که مجبور بودیم .تازشم هوا هم بهاری بود.

فرداش هم رفتیم ویلای عمومینا. دختر عموم و دختر خاله اش نیومده بودند، درحالیکه والدینشون اون جا بودند!!!! اون وقت من و دختر عمه ام اون جا بودیم!!! کمک میکردیم که نذری بپزند!!! دختر عموم گفته بود که امتحان داره اونم 3 تا!!! دروغ از این بزرگ تر؟ بابا ما هم دانشجو بودیم ! اصلا کی باور میکنه که رشته ی اون ها ، اونم دانشگاه آزاد این قدر حجم درس و امتحان بالا باشه ! جالب این جاست که تا این ها به من میرسند ناله میکنند از محدودیت های خانوادگی شون!

دیشب با دختر عمم رفتیم مثلا بچرخیم یه کم کمک دختر عموم کنیم توی درس هاش!(یعنی تفریح !) اما سوت و کور بود هم جا! انگار همه مرده بودند. ساعت 9 بود فکر کنم رفتیم لب دریا توی یه پلاژی. اصلا فکر نمی کردم سیستم این قدر راحت باشه .نه تنها کاری ندارند که مردم با هم چه نسبتی دارند بلکه مدام دنبالت میاند که ویلا میخوای ، پلاژ میخوای؟ دختر عمه ام که دانشجوی شماله می گفت دختر و پسرها می اند لب دریا چادر می زنند! کلی قصه تعریف کرد از دخترهایی که به هوای تور قم ! اومده بودند شمال. پس چرا من هیچ کاری نکردم؟؟؟؟؟؟ یه بار پیام پیشنهاد داد اما ترسیدم که توی ترافیک بمونیم! خلاصه هیچ کاری نکردیم و الکی هم سوژه دادیم دست همه که شب رفته بودیم بیرون! می دونید که دختراشون داشتند اون موقع توی خونه درس می خوندند!

خلاصه امروز اومدیم تهران. عمو ها و شوهر عمم مشغول رسیدگی به ویلاهاشون بودند...بحث سر این بود که منظره ی ویلاهاشون تا 10 سال دیگه خوب می مونه یا نه .بابای من از جمع شون کم شده . با خودم فکر میکنم که دیدن مرگ دیگران هیچ تغییری در فکر و رویه ی زندگی بقیه ایجاد نمی کنه.

هنوز نمی دونم که چه اتفاقی توی عاشورای ۸۸ افتاده که به خاطرش موبایل ها قطع بود!

پ.ن : فهمیدم که چی شده و کلی خجالت کشیدم که اون وقتی که هم سن و سال هام داشتند...من توی جاده ی شمال بودم!

الآن این جا همه ی همسایه ها دارند الله و اکبر و یا حسین و ... می گند روی پشت بوم ها.باز هم من خارج از گودم! دلم میخواد برم اما وقتی همه ی همسایه ها و حتی غیرهمسایه ها تا شعاع ۲، ۳ کوچه بلکه بیشتر تا فیها خالدون آدم رو بدونن، خوب آدم جرات نمی کنه!